Hakan Kaya – Gözleri Görmeyen Adam

önce Borges’e selam.

Düş görmem. Gördüğümde de hatırlamam. Hatırladığımı da anlatamam. Dün farklıydı. Beyaz bir odadaydık. Her yer beyaz. Tenimiz beyaz, kitaplar beyaz, masa beyaz, mektup açacağı beyaz. Odanın ortasında duran sandalyede bir adam oturuyordu. Bir tek o beyaz değildi.

-İsminiz? diye sordu. Söyledim. Ne zamandır yazıyorsunuz, diye sordu. Söyledim. Yaklaşmamı söyledi. Yaklaştım. Sesini alçalttı. Ne zamandır ölüsün? Anlamadım, dedim. Gülümsedi. Seni göremediğime göre ölüsün, dedi. Gözlerine baktım, görmüyordu. Adam ellerini dizlerine koydu. Yazıyorsan ölüsün demektir, dedi. Ölü değilim, dedim. Hatırlamıyorsun ölüsündür, dedi. Odada beyaz kuşlar uçmaya başladı. Bu kuşlar nedir? diye sordum. Düştesin, bu kuşları gördüğüne göre uyanman gerekir. Uyanmak, ölmekten daha zordur, dedi. Gözlerimi açtığımda yatağımdayım. Ama sanki tüm oda o adamın nefesiyle kaplanmıştı. Sesi odada dolaşıyordu. Uyanmak, ölmekten daha zordur. Tenime baktığımda beyaz olduğunu gördüm. Yüzümde anlamsız bir gülümseme vardı.